اي واي مادرم

آهسته باز از بغل پله هاگذشت

 

در فکر آش و سبزي بيمار خويش بود

 

اما گرفته دور و برش حا له اي سياه

 

او مرده است و باز پرستار حال ماست

 

در زندگي ما همجا وول ميخورد

 

هر کنج خانه صحنه اي از داستان اوست

 

در ختم خويش هم به سر کار خويش بود

 

بيچاره مادرم
 

***

هر روز مي گذشت از اين زير پله ها

 

آهسته تا بهم نزند خواب نازمن

 

امروز هم گذشت

 

در باز و بسته شد

 

با پشت خم از اين بغل کوچه ميرود

 

چادر نماز فلفلي انداخته بسر

 

کفش چروک خورده و جوراب وصله دار

 

او فکر بچه هاست

 

هر جا شود هويج هم امروز مي خرد

 

بيچاره پير زن هم برف است کو چه ها

***

او از ميان کلفت و نوکر ز شهر خويش

 

آمد به جستجوي من و سر نوشت من

 

آمد چهار طفل دگر هم بزرگ کرد

 

آمد که پيت نفت گرفته به زيربال

 

هر شب در آيد از در يک خانه فقير

 

روشن کند چراغ يکي عشق نيمه جان

***

او را گذشته ايست سزاواراحترام

 

تبريز ما بدور نماي شهر

 

در باغ بيشه خانه مردي است باخدا

 

هر صحن و هر سرا چه يکي دادگستري است

 

اينجا بداد ناله مظلوم ميرسند

 

اينجا کفيل خرج موکل بودوکيل

 

مزد و در آمدش همه صرف رفاه خلق

 

در باز و سفره پهن

 

بر سفره اش چه گرسنه ها سيرمي شوند

 

يک زن مدير گردش اين چرخ ودستگاه

 

او مادر من است

***

انصاف مي دهم که پدر راد مردبود

 

با آنهمه در آمد سر شار از حلال

 

روزي که مرد روزي يکسال خودنداشت

 

اما قطار هاي پر از زادآخرت

 

وز پي هنوز قا فله هاي دعاي خير

 

اين مادر از چنان پدري يادگاربود

 

تنها نه مادر من و درماندگان خيل

 

او يک چراغ روشن ايل و قبيله بود

 

خاموش شددريغ

***

نه او نمرده مي شنوم من صداي او

 

با بچه ها هنوز سر و کله ميزند

 

ناهيد لال شو

 

بيژن برو کنار

 

کفگير بي صدا

 

دارد براي نا خوش خود آش مي پزد

***

او مرد و در کنار پدر زير خاک رفت

 

اقوامش آمدند پي سرسلامتي

 

يک ختم هم گرفته شد و پر بدک نبود

 

بسيار تسليت که بما عرضه داشتند

 

لطف شمازياد

 

اما نداي قلب به گوشم هميشه گفت

 

اين حرفها براي تو مادر نمي شود

***

پس اين که بود؟

 

ديشب لحاف رد شده بر روي من کشيد

 

ليوان آب از بغل من کنارزد

 

در نصفه هاي شب

 

يک خواب سهمناک و پريدم بحال تب

 

نزديکهاي صبح

 

او باز زير پاي من اينجا نشسته بود

 

اهسته باخدا

 

راز و نيازداشت

 

نه او نمرده است

***

نه او نمرده است که من زنده ام هنوز

 

او زنده است در غم و شعر و خيال من

 

ميراث شاعرانه من هر چه هست ازاوست

 

کانون مهر و ماه مگر ميشودخموش

 

ان شيرزد بميرد؟ آن شهريارزاد

 

هرگز نميرد آنکه دلش زنده شد به عشق

***

او با ترانه هاي محلي که مي سرود

 

با قصه هاي دلکش و زيبا که يادداشت

 

از عهد گاهواره که بندش کشيد وبست

 

اعصاب من به ساز و نوا کوک کرده بود

 

او شعر و نغمه در دل و جانم بخنده کاشت

 

وانگه با شکهاي خود آن کشته آب داد

 

لرزيد و برق زد بمن آن اهترازروح

 

وز اهتراز روح گرفتم هواي ناز

 

تا ساختم براي خود از عشق عالمي

***

او پنج سال کرد پرستاري مريض

 

در اشک و خون نشست و پسر را نجات داد

 

اما پسر چه کرد براي تو ؟ هيچ هيچ

 

تنها مريض خانه به اميدديگران

 

يکروز هم خبر که بيا او تمام کرد

***

در راه قم به هر چه گذشتم عبوس بود

 

پيچيد کوه و فحش به من داد و دورشد

 

صحرا همه خطوط کج و کوله وسياه

 

طو مار سر نوشت و خبر هاي سهمگين

 

دريا چه هم به حال من از دور ميگريست

 

تنها طواف دور ضريح و يکي نماز

 

يک اشک هم به سوره ياسين من چکيد

مادر به خاک رفت

***

آنشب پدر به خواب من آمد صداش کرد

 

او هم جواب داد

 

يک دود هم گرفت به دور چراغ ماه

 

معلوم شد که مادره از دست رفتني است

 

اما پدر به غرفه با غي نشسته بود

 

شايد که جان او به جهان بلندبرد

 

آنجا که زندگي ستم و درد و رنج نيست

 

اين هم پسر که بدر قه اش مي کند به گور

 

يک قطره اشک مزد همه زجرهاي او

 

اما خلاص مي شود از سر نوشت من

 

مادر به خواب خوش

 

منزل مبارکت

***

آينده بود و قصه بي مادري من

 

نا گه ضجه يي بهم زد سکوت مرگ

 

من ميدويدم از وسط قبرهابرون

 

او بود و سر به ناله بر آورده از مغاک

 

خود را به ضعف از پي من بازميکشيد

 

ديوانه ورميده دويدم به ايستگاه

 

خود را بهم فشرده خزيدم ميان جمع

 

ترسان ز پشت شيشه در آخرين نگاه

 

باز آن سفيد پوش و همان کوشش وتلاش

 

چشمان نيمه باز

 

از من جدا مشو

***

ميامدم و کله من گيج و منگ بود

 

انگار جيوه در دل من آب ميکنند

 

پيچيده صحنه هاي زمين و زمان بهم

 

خاموش و خوفناک همه مي گريختند

 

ميگشت آسمان که بکوبد به مغزمن

 

دنيا به چشم گنه کار من سياه

 

وز هر شکاف و رخنه ماشين غريوباد

 

يک ناله ضعيف هم از پي دواندوان

 

ميامد و به مغز من آهسته ميخليد

 

تنها شدي پسر

***

باز آمدم به خانه چه حالي نگفتني

 

ديدم نشسته مثل هميشه کنارحوض

 

پيراهن پليد مرا باز شسته بود

 

انگار خنده کرد ولي دلشکسته بود

 

بردي مرا به خاک سپردي وآمدي

 

تنها نمي گذارمت اي بينواپسر

 

ميخواستم بخنده در آيم زاشتباه

 

اما خيال بود

 

اي واي مادرم

 

اي واي مادرم
 

 

در راه زندگاني

جواني شمع ره کردم که جويم زندگاني را

 

نجستم زندگاني را و گم کردم جواني را

***

کنون با پاي پيري آرزومندم که برگردم

 

بدنبال جواني کوره راه زندگاني را

***

بياد يار ديرين کاروان گم کرده رامانم

 

که شب در خواب بيند همر هان کارواني را

***

بهاري بود و ما را هم شبابي و شکرخوابي

 

چه غفلت داشتيم اي گل شبيخون خزاني را

***

چه بيداري تلخي بود از خواب خوش مستي

 

که در کامم بزهر آلود شهد شادماني را

***

سخن با من نمي گويي الا اي همزبان دل

 

خدا را با که گويم شکوه بي همزباني را

***

نسيم زلف جا نان کو؟ که چون برگ خزان ديده

 

بپاي سرو خود دارم هواي جان فشاني را

***

بچشم آسماني گردشي داري بلاي جان

 

خدا را بر مگردان اين بلاي آسماني را

***

نميري شهريار از شعر شيرين روان گفتن

 

که از آب بقا جويند عمر جاوداني را
 

 

شبيخون عشق

باز عشقم زد شبيخون اي عجب

 

گو چه مي خواهي ز من اين نصفه شب؟

***

عشق اي آتش زن دنيا ودين

 

ما دگر هستيم خاکستر نشين

***

عشق اي پرورده دامان من

 

بيش از اين بر دامنم آتش مزن

***

عشق اي بيچاره سوز چاره سوز

 

قصد جان نا توان داري هنوز؟

***

عشق اي بيداد را بنيادنه

 

عشق اي بنياد را بر باد ده

***

عشق اي همسايه آوارگي

 

عشق اي سر مايه بيچارگي

***

عشق اي زندان تاريک بلا

 

عشق اي زنجير پاي مبتلا

***

عشق اي درياي طوفان زاي غم

 

عشق اي وحشت فزا قعرعدم

***

راحت از بار غم دل کن مرا

 

يا بکش يکباره يا ول کن مرا

***

گيج و گول و ابله و خل کرديم

 

لات و لوت و آسمان جل کرديم

***

زندگي چون تير رفت از شست من

 

آب پاکي ريخت روي دست من

***

عشرت از ما رشته الفت گسيخت

 

آن سبو بشکست و آن پيمانه ريخت

***

شاهبازا خود نمايي ميکني

 

با مگس زور آزمايي ميکني

***

نيست ديگر طاقت کشتي مرا

 

دست بردار از سرم کشتي مرا

***

يکزمان گر ما جوان بوديم ولش

 

حال ديگر دور ما را خط بکش

***

من همي خواهم دهي خط امان

 

تازه داري ميکشي خط ونشان؟

***

ما حريف زورمندان نيستيم

 

ما برادر مرد ميدان نيستيم

***

ديگر آن شور و جوانيهاگذشت

 

آن غرور و پهلوانيهاگذشت

***

زور ما با هم نميسازد دگر

 

مرشد اينجا لنگ اندازددگر

***

باز را چون صعوه پرانداختيم

 

پيش تير تو سپرانداختيم

***

ياد داري من چه بودم چون شدم

 

از بلندي چون فلک وارون شدم

***

من هم آخر کار و باري داشتم

 

آبرو و اعتباري داشتم

***

بد نکردم با تو کردم بندگي

 

پاک افتادم ز کار وزندگي

***

تيره روز از گردش کوکب شدم

 

لا جرم محتاج شام شب شدم

***

سالها بردم ببوي گنج رنج

 

رنجها ديدم نديدم روي گنج

***

سالها شد قوت من با درد وداغ

 

روز و شب خون جگر دودچراغ

***

آن پري کي ياد عاشق مي کند؟

 

ترک ياران موافق ميکند

***

عاشق آري سعي بيحاصل کند

 

عشق سعي آدمي باطل کند
 

 

وادي خاموشان

اي رفيقان دياردنيا

 

اين چه ياريست شما رابه خدا
 

***

تا که با خاک هم آغوش شديم

 

وه که يکباره فراموش شديم

***

مسکنم مهدفراموشان است

 

اين همان وادي خاموشان است
 

***

ياد آن انجمن آرايي من

 

رحمت آريد به تنهايي من

***

گاه و بيگاه گذارم بکنيد

 

گذر گا ه گذارم بکنيد

***

وا مگيريد از اين خاک قدم

 

بنشينيد به خاکم يک دم

***

خشت من مايه حيرت گيريد

 

تا از اين آيينه عبرت گيريد

***

تا که در کالبد من جان بود

 

مشکل علم و ادب آسان بود

***

کاتب المذنب فاني بودم

 

مرتضاي برقاني بودم

***

هر که بر داشت به راهي قدمي

 

من به ترويج معارف قدمي

***

بکمر دامن حمت بستم

 

دمي از پاي طلب ننشستم

***

جستم از فيض خداياريها

 

تا فزودم به فداکاريها

***

ني کلکم شکرافشاني کرد

 

نرخ قند و شکرارزاني کرد

***

پا ز سر کرد و دويد ازپيکار

 

کرد با جيش جهالت پيکار

***

بسکه رفتم به فراگوشش تنگ

 

قامتم گشت دوتاهمچون چنگ

***

هر مقالي که به آغازآمد

 

نيمه جاني به تنم بازآمد

***

هر کتابي که به انجام رسيد

 

وعده گويي به سر ازوام رسيد

***

تا به تن قوت و يارايي بود

 

خامه را نيزتوانايي بود

***

ليک تن زير پي پيلم سود
 

محنت پيري و جانم فرسود

***

شهسوار هنر ازکارافتاد

 

توسن خامه زرفتارافتاد

***

تيغ غم کرد قلم بيخ طرب

 

رفتم آنجا که ني انداخت عرب

***

هنري زيستم آنگه مردم

 

هنر آوردم و باخودبردم

***

فخر از فن بکندصاحب فن

 

فخر بايد کند از منفن من

***

نه مرا سيل فناتنهابرد

 

بلکه نقش همه عالم رابرد

***

اين شتر بر در هرخانه نشست

 

محمل و بار سفرخواهدبست

***

باري اي يار ودياردنيا

 

ما که رفتيم خدايارشما

***

اگر از کوي شمابيخبرم

 

خبر از عالم کويي دگرم

***

اين نه از ماه بماهي است همي

 

اين فضا نا متناهي است همي

***

سر شاهان به زمين سوداينجا

 

کي زر و زور دهدسوداينجا

***

گر نبخشيد گنه عفوکريم

 

جاودانيم به زندان حجيم
 

***

آنکه از خلق نکوهيده بريست

 

مرغ آراسته از بال وپريست

***

آشيان شرف و شان دارد

 

زير پر عالم امکان دارد

***

وآنکه از سو عمل نامه سياست

 

شاه اگر بود در اين ملک گداست

***

شرمسار چمن ازبي ثمريست

 

کشته حسرت بي بال وپريست

***

باري ار توشه عقباطلبيد

 

بايد از گوشه دنياطلبيد

***

طاعت از نفس منافق مکنيد

 

هان که آزار خلايق مکنيد

***

شهريارا نشوي غرهب دلق

 

نيست طاعت بجز از خدمت خلق
 

 

دستم بدامانت

نه وصلت ديده بودم کاشکي اي گل نه هجرانت

 

که جانم در جواني سوخت اي جانم به قربانت

***

تحمل گفتي و من هم که کردم سالهااما

 

چقدر آخر تحمل بلکه يادت رفته پيمانت

***

چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گلپاک داماني

 

حذر از خار دامنگير کن دستم به دامانت

***

تمناي ملالم نيست عشق من مگير ازمن

 

بدردت خو گرفتم نيستم در بند درمانت

***

اميد خسته ام تا چند گيرد با اجل کشتي

 

بميرم يا بمانم پادشا ها چيست فرمانت

***

شبي با دل بهجران تو اي سلطان ملک دل

 

ميان گريه ميگفتم که کو اي ملک سلطانت

***

چه شبهايي که چون سايه خزيدم پاي قصر تو

 

باميدي که مهتاب رخت بينم درايوانت

***

به گردنبند لعلي داشتي چون چشم من خونين

 

نباشد خون مظلومان ؟ که ميگيرد گريبانت

***

دل تنگم حريف درد و اندوه فراوان نيست

 

امان اي سنگدل از درد و اندوه فراوانت

***

بشعرت شهريارا بيدلان تا عشق مي ورزند

 

نسيم وصل را ماند نويد طبع ديوانت
 

 

در جستجوي پدر

دلتنگ غروبي خفه بيرون زدم ازدر

 

در مشت گرفته مچ دست پسرم را
 

***

يا رب به چه سنگي زنم از دست غريبي

 

اين کله پوک و سر و مغز پکرم را

***

هم در وطنم بار غريبي به سر ودوش

 

کوهي است که خواهد بشکاند کمرم را

***

من مرغ خوش آواز و همه عمر به پرواز

 

چون شد که شکستند چنين بال و پرم را

***

رفتم که بکوي پدر و مسکن و مالوف

 

تسکين دهم آلام دل جان بسرم را

***

گفتم بسر راه همان خانه ومکتب

 

تکرار کنم درس سنين صغرم را

***

گر خود نتوانست زدودن غمم ازدل

 

زان منظره باري بنوازد نظرم را

***

کانون پدر جويم و گهواره مادر

 

کانون هنر جويم و مهد هنرم را

***

تا قصه رويين تني و تير پراني است

 

از قلعه سيمرغ ستانم سپرم را

***

با ياد طفوليت و نشخوار جواني

 

ميرفتم و مشغول جويدن جگرم را

***

پيچيدم از آن کوچه مانوس که درکام

 

باز آورد آن لذت شير و شکرم را

***

افسوس که کانون پدر نيز فروکشت

 

از آتش دل باقي برق و شررم را

***

چون بقعه اموات فضايي همه خاموش

 

اخطار کنان منزل خوف و خطرم را

***

درها همه بسته است و برخ گردنشسته

 

يعني نزني در که نيابي اثرم را

***

در گرد و غبار سر آن کوي نخواندم

 

جز سرزنش عمر هبا و هدرم را

***

مهدي که نه پاس پدرم داشته زين پيش

 

کي پاس مرا دارد و زين پس پسرم را

***

اي داد که از آن همه يار و سر وهمسر

 

يک در نگشايد که بپرسد خبرم را

***

يک بچه همسايه نديدم به سرکوي

 

تا شرح دهم قصه سير و سفرم را

***

اشکم برخ از ديده روان بودوليکن

 

پنهان که نبيند پسرم چشم ترم را

***

ميخواستم اين شيب و شبابم بستانند

 

طفليم دهند و سر پر شور و شرم را

***

چشم خردم را ببرند و به من آرند

 

چشم صغرم را و نقوش و صورم را

***

کم کم همه را در نظر آوردم و ناگاه

 

ارواح گرفتند همه دور و برم را

***

گويي پي ديدار عزيزان بگشودند

 

هم چشم دل کورم و هم گوش کرم را

***

يکجا همه گمشدگان يافته بودم

 

از جمله حبيب و رفقاي دگرم را

***

اين خنده وصلش بلب آن گريه هجران

 

اين يک سفرم پر سد و آن يک حضرم را

***

اين ورد شبم خواهد و ناليدن شبگير

 

وآن زمزمه صبح و دعاي سحرم را

***

تا خود به تقلا بدر خانه کشاندم

 

بستند به صد دايره راه گذرم را

***

يکباره قرار از کف من رفت ونهادم

 

بر سينه ديوار در خانه سرم را

***

صوت پدرم بود که مي گفت چه کردي؟

 

در غيبت من عاله در بدرم را

***

حرفم بزبان ب&#