شعري از شاملو

به نام اهورای پاک

پس از من تا ايران زنده است بر مرگ من اشك مريزيد. با يك پرچم ايران
كفن ام كنيد و به سنگ مزارم بنويسيد

زير اين توده ي خاك ، ميان استخوان هائي كم و بيش پوسيده ، هنوز دلي به
عشق ايران مي تپد. پس اين جا تاملي كن و بر خفته به يادي منتي گذار

معبود من ايران ، ايمان من ايران ، خداي من ايران ، آري آري همه چيز من
ايران بود. - پس اگر مي خواهي براي آرامش روح من دعائي بخواني ، و
بدين گونه مرا تا زير بار سنگين معاصي خويش از پا در نيافتم نيروئي ببخشي ،
به عظمت ايران دعائي كن : بگو ((ايران پاينده باد!)) و بخواه كه ايران پاينده
بماند، تا چون خواستي بتواني كه براي پاينده گي ي ايران فداكاري كني

آري هميشه بگو ((پاينده باد ايران !))... با زبان بگو، با قلب بخواه ، و با عمل
بنما كه ايران را پاينده مي خواهي

شبانه

اگر كه بيهده زيباست شب براي چه زيباست شب
براي كه زيباست شب
شب و رود بي انحناي ستارگان كه سرد مي گذرند
و سوگواران دراز گيسو بر دو جانب رود
يادآورد كدام خاطره را با قصيده ي نفس گير غوكان تعزيتي مي كنند
به هنگامي كه هر سپيده به صداي هم آواز دوازده گلوله سوراخ مي شود
اگر كه بيهده زيباست شب براي چه زيباست شب
پيروز باشيد

هرگز از مرگ نهراسيده ام ،

اگر چه دستانش از ابتذال شكننده تر بود.

باري هراس من از مرگ در سرزميني ست كه:

مزد گور كن افزون از بهاي زندگي آدمي باشد!!!

غافلان
همسازند،
تنها توفان
کودکان ناهمگون مي زايد.

همساز
سايه سانانند،
محتاط
در مرزهای آفتاب
در هيات زندگان
مردگانند.

وينان
دل به دريا افکنانند،
به پای دارنده آتش ها –
زندگانی
دوشادوش مرگ
پيشاپيش مرگ

هماره زنده از ان سپس که با مرگ
و همواره بدان نام
که زيسته بودند،
که تباهي
از درگاه بلند خاطره شان
شرمسار و سرافکنده مي گذرد.

کاشفان چشمه
کاشفان فروتن شوکران
جويندگان شادی
در مجری آتشفشان ها
شعبده بازان لبخند
در شبکلاه درد
با جا پايي ژرف تر از شادی
در گذرگاه پرندگان.

در برابر تندر مي ایستند
خانه را روشن مي کنند،
و مي ميرند.

نگاه کن چه فروتنانه بر خاک مي گسترد
آنکه نهال نازک دستانش
از عشق
خداست
و پيش عصيانش
بالای جهنم
پست است.
آن کو به يکي "آری" مي ميرد
نه به زخم صد خنجر،
و مرگش در نمي رسد
مگر آن که از تب وهن
دق کند.

قلعه ئي عظيم
که طلسم دروازه اش
کلام کوچک دوستي است.

انکار عشق را
چنين که به سرسختي پا سفت کرده ای
دشنه ئي مگر
به آستين اندر
نهان کرده باشي. –
که عاشق
اعتراف را چنان به فرياد آمد
که وجودش همه
بانگي شد.

نگاه کن
چه فروتنانه بر درگاه نجابت
به خاک مي شکند
رخساره ئي که توفانش
مسخ
نيارست کرد.

چه فروتنانه بر آستانه تو به خاک مي افتد
آن که در کمرگاه دريا
دست
حلقه توانست کرد.

نگاه کن
چه بزرگوارانه در پای تو سر نهاد
آنکه مرگش
ميلاد پرهياهوی هزار شهزاده بود

نگاه کن!

سالم از سي رفت و غلتک سان دوم

ازسراشيبي کنون سوي عدم

پيش رو مي بينمش مرموز وتار

بازوانش باز و جانش بي قرار

جان ز شوق وصل من مي لرزدش

آبم و او مي گدازد ازعطش

جمله تن را باز کرده چون دهان

تا فرو گيرد مرا هم ز آسمان

آنک! آنک! با تن پر درد خويش

چون زني در اشتياق مرد خويش

ليک ازو با من چه باشد کاستن ؟

من که ام؟ جز گور سرگردان من

من که ام جز باد و خاري پيش رو ؟

من که ام جز خارو باد از پشت او ؟

من که ام جز وحشت و جرات همه

من که ام جز خاموشي و همهمه ؟

من که ام ؟ جز زشت و زيبا ,خوب و بد

من که ام , جز لحظه هائي در ابد

من که ام جز راه و جز پا توامان

من که ام , جز آب و آتش , جسم و جان ؟

من که ام جز نرمي و سختي به هم

من که ام جز زندگاني ,جز عدم ؟

من که ام , جز پايداري جز گريز ؟

جز لبي خندان و چشمي اشگ ريز

اي دريغ از پاي بي پاپوش من

درد بسيار و لب خاموش من

شب سياه و سرد و ناپيدا سحر

راه پيچاپيچ و تنها رهگذر

گل مگرازشوره من مي خواستم ؟

يا مگر آب از لجن مي خواستم ؟

بار خود برديم و بار ديگران

کار خود کرديم و کار ديگران

اي دريغ از آن صفاي کودنم

چشم دد فانوس چوپان ديدنم

با تن فرسوده ,پاي ريش ريش

خستگان بردم بسي بر دوش خويش

گفتم اين نامردمان سفله زاد

لاجرم تنها نخئاهندم گذاشت

ليک تا جاني به تن بشناختند

همچو مردارم به راه انداختند

اي دريغ آن خفت از تن بردنم

پيش جان ازخواري تن مردنم

سرود

من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائي نياويزم

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ايمان خود چون کوه

قلبي براي من , قلبي براي انساني که من مي خواهم

نه پيوند ترد تو , نه چشم ها و نه پستانهايت و نه دستهايت

روشني وشراب را , آسمان بلند وکمان گشادهء پل

در آن دور دست بعيد که رسالت اندامها پايان مي پذيرد

و شعله و شور تپش ها و خواهش ها به تمامي فرو مي نشيند

در فراسوي پيکرهايمان ... با من وعده ديداري بده

پريا هيچي نگفتن زار و زار گريه مي کردن پريا

در اينجا چهار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب در هر نقب چندين حجره

در هرحجره چندين مرد در زنجير ...

از اين زنجيريان يکتن زنش را در تب تاريک بهتاني به ضرب دشنه اي کشته است

از اين مردان يکي در ظهر تابستان سوزان نان و فرزندان خود را

بر سر برزن به خون نان فروش سخت دندان گرد آغشته است

از اينان چند کس در خلوت يکروز باران ريز بر راه رباخواري نشسته اند

کساني درسکوت کوچه از ديوار کوتاهي به روي بام جسته اند

کساني نيم شب در گورهاي تازه

دندان طلاي مردگان را مي شکستند

من اما هنچکس را در شبي تاريک و توفاني نکشته ام

من اما راه بر مرد ربا خواري نبسته ام

من اما ننمه هاي شب ز بامي بر سر بامي نجسته ام

در اينجا چهار زندان است به هر زندان دوچندان نقب

و در هر نقب چندين حجره در هر حجره چندين مرد در زنجير

در اين زنجيرنان هستند مرداني که

مردار زنان را دوست مي دارند

دراين زنجيريان هستند مرداني که در رويايشان هر شب

زني در وحشت مرگ از جگر بر مي کشد فرياد

من اما در زنان چيزي نمي يابم ...

گر آن همزاد را روزي نيابم ناگهان خاموش

من اما در دل کهسار روياهاي خود

جز انعکاس سرد آهنگ صبور اين علف هاي بياباني که مي دويند و

مي پوسند ومي خشکند ومي ريزند , با چيزي ندارم گوش

مرا گر خود نبوداين بند شايد بامدادي همچو يادي دورو لغزان

مي گذشتم از طراز خاک سرد پست

جرم اين است جرم اين است

سخن من نه از درد ايشان بود , خود ازدردي بود که

و چنين است که چون با زخم و فساد و سياهي به جنگ برخيزي

برويم و دريغا به همپائي اين نوميدي خوف انگيز

به همپائي اين يقين که هرچه از ايشان دورترمي شويم

انگشتي است که از قغر جهنم به خاطره ئي اهريمنشاد

آنها که دانستند چه بي گناه دراين دوزخ بي عدالت سوخته ام

اين چنين زيستن و اين چنين درميان شما زيستن