Iran

ترا ای گرامی گهر دوست دارم	ای گرانمايه,ديرينه ايران
بزگ افرين نامور دوست دارم	ترا ای كهن زاد بوم بزرگان
هم ان فره وفروهر دوست دارم	هم اورمزد و هم ايزدانت پرستم
كه پيری ست روشن نگر دوست دارم	به جان پاك پيعمبر باستانت
ز هر پير پيامبر دوست دارم	گرانمايه زردتشت را من فزونتر
من آن بهترين از بشردوست دارم	بشر بهتر از او نديد و نبيند
مفيدی چنين مختصر دوست دارم	سه نيكش بهين رهنمای جهان است
من ايرانی راهبر دوست دارم	ابر مرد ايرانی راهبر بود
از ين روشن هم معتبر دوست دارم	نه كشت نه دستور كشتن به كس داد
از افسانه آن سوی تر دوست دارم	من آن راستين پير را گر چه رفته ست
برای تو, ای بوم و بر دوست دارم	نه شرقی ,نه غربی , نه تازی شدن را

-"هي فلاني،
زندگي شايد همين باشد؟"

... عقده‌ی خود را فرو می‌خورد،
چون خميرِ شيشه‌، سوزان جرعه‌ای از شعله و نشتر
و به دشواری فرو مي‌برد؛
لقمه‌ی بغضی که قوت قالبش آن بود ...

هي، فلاني! زندگي شايد همين باشد؟
يک فريب ساده و کوچک.
آن هم از دستِ عزيزي که تو دنيا را
جز برايِ او و جز با او نمي‌خواهي
من گمانم زندگي بايد همين باشد

آه! ... آه! اما
او چرا اين را نمي‌داند، که در اين‌جا
من دلم تنگ است، يک ذره‌ست؟
شاتقي هم آدم است. اي دادِ بر من، داد!
اي فغان! فرياد!
من نمي‌دانم چرا طاووسِ من اين را نمي‌داند؟
که منِ بيچاره هم در سينه دل دارم.
که دلِ من هم دل است آخر؟
سنگ و آهن نيست
او چرا اين‌قدر از من غافل است آخر؟
آه، آه، ای‌کاش
گاه‌گاهی بچه‌ها را نيز می آورد
کاشکي... اما... رها کن، هيچ
و رها می‌کرد
او رها می‌کرد حرفش را
حرف بيدادی که از آن بود دائم داد و فريادش
و نمي‌برد و نمي‌شد برد از يادش

اغلب او اين‌جا دهان مي‌بست
گر به ناهنگام، يا هنگام، دم در مي‌کشيد از دردِ دل گفتن
شاتقي، اين ترجمانِ درد،
قهرمانِ درد،
آن يگانه مردِ مردانه.
پوچ و پوک زندگي را نيم‌ديوانه
و جنونِ عشق را چالاک و يکتا مرد
او به خاموشی گرايان، شکوه بس می‌کرد
و سپس با کوششِ بسيار
عقده‌ی خود را فرو می‌خورد
...