خدا نا شناس

خبر داری ، ای شيخ دانا ! که من      خداناشاسم ، خدا نا شناس

نه سر بسته گويم درين ره سخن       نه از چوب تکفير دارم هراس !

زدم چون قدم از عدم در وجود            خدايت برم اعتباری نداشت

خدای تو ننگين و آلوده بود                 پرستيد نش افتخاری نداشت

خدائی بد ينسان اسير نياز                که بر طاعت چون توئی بسته چشم

خدائی که بهر دو رکعت نماز               گرايد به رحم و گرايد به خشم

خدائی که جز در زبان عرب                 به ديگر زبانی تفهمد کلام

خدائی که ناگه شود در غضب             بسوزد ز کين خرمن خاص و عام

خدائی چنان خودسر و بلهوس            که قهرش کند بيگناهان تباه

به پاداش خشنودی يک مگس             ز دوزخ رهاند تنی پر گناه

خدائی که با شهپر جبرئيل                کند شهری آباد را زير و رو

خدائی که در کام دريای نيل                برد لشکر بی کرانی فرو

خدائی که بی مزد مدح و ثنا               نگردد به کار کسی چاره ساز

خدا نيست بيچاره ، ورنه چرا               به مدح و ثنای تو دارد نياز ؟

خدای تو گه رام و گه سرکش است     چو ديوی که اش بايد افسون کنند

دل او به (( دلال بازی )) خوش است     و گرنه (( شفاعتگران )) چون کنند ؟

خدای تو با وصف غلمان و حور             دل بندگان بدست آورد

به مکر و فريب و به تهديد و زور             به زير نگين هرچه هست آورد

خدای تو مانند خان مغول                    بتهديد چون برکشد تيغ حکم

ز تهديد آن کارفرمای کل                    (( بمانند کروبيان صم و بکم ))

چو دريای قهرش در آيد به موج              نداند گنه کاره از بی گناه

به دوزخ درون افکند فوج فوج               مسلمان و کافر ، سپيد و سياه 

خدای تو اندر حصار ريا                       نهان گشته ، کز کس نبيند گزند 

کسی دم زند گر به چون و چرا            به تکفير گردد چماقش بلند 

خدای تو با خيل کروبيان                    به عرش اندرون بزمکی ساخته 

چو شاهی که از کار خلق جهان          به کار حرمخانه پرداخته 

نهان گشته در خلوتی تو به تو              به درگاه او جز تو را راه نيست 

توئی محرم او که از کار او                   کسی در جهان جز تو آگاه نيست !

تو زاهد بدينسان خدائی ، بناز             که مخلوق طبع کج انديش تست

اسير نياز است و پابست آز                 خدائی چنين لايق ريش تست !

نه پنهان ، نه سر بسته گويم سخن      خدا نيست اين جانور ، اژدهاست !

مرنج از من ای شيخ دانا که من           خدا ناشناسم اگر اين خداست ! 

۱۳۳۶ - سعيدی سيرجانی 

پروردگارا به من آرامش ده تا بپذ يرم آنچه را كه نمی توانم تغئير دهم

دليری ده تا تغئير دهم آنچه را كه می توانم تغئير دهم

بينش ده تا تفاوت اين دو را بدانم

مرا را فهم ده تا متوقغ نباشم دنيا و مردم آن را مطابق ميل من رفتار كنند

جبران جبران خليل جبران

Sassanid Empire ورود آريائي ها به ايران

. . .I am Cyrus King of the world. When I entered Babylon... I did not allow anyone to terrorise the land... I kept in view the needs of Babylon and all its sanctuaries to promote their well-being... I put an end to their misfortune From The First Charter of the Rights of Nations Cyrus, The Great, 539 B.C. Founder of The First Persian Empire

. ««« آنچنان به ايران علاقمندم كه حتي تماميت ” بهشت ” را به يك وجب خاك ايران ؛ معاوضه نميكنم..... »»»
 ” عارف قزويني ”

اي آنكه نتيجة چهار و هفتي،      وز هفت و چهار دايم اندر تفتي،

مي خور كه هزار باره بيشت گفتم:     باز آمدنت نيست، چو رفتي رفتي.

قطره بارانم , من يكي هستم , ولي يكي از هزارانم  ,در پئ پيو ستن به جمع يارانم  , قطره بارانم,  
قطره بارانم فكر همراهي با سيل خروشانم  فكر تشنگي گلها در گلستانم قطره بارانم

 , قطره بارانم  ميتوانم چشمه هاي  خشك رااز نو بجوشانم مي توانم سرزمين خشك را ازنو برويانم  ازگل بپوشانم  از نو برويانم  .
    كوچكم اما دست دريا را هميشه پشت سر دارم من به صبح روشن فردا مي بارم  من به صبح روشن فردا مي بارم

  قطره بارانم از تبار نو رس اميدوارانم  عاشق هرذره اي از خاك ايرانم   قطره بارانم

موزيك قطره باران

به مناسبت صد و پنجمين زاد روز نيما يوشيج 

به سراغ من آگر ميائيد نرم و آهسته بيائيد مبادا كه ترك بردارد چيني نازك تنهايي من

سهراب سپهري

...بهتر آن است که بر خيزم
رنگ را بردارم
روی تنهائی خود نقشه مرغی بکشم...

پرهای زمزمه - سهراب سپهری

فريدون مشيري

هرگز از مرگ 
  نهراسيده ام

شاملو

 ٭ نمي دانم چه ام
اين شعر با رديف «نمي دانم چه ام» از مولانا لطفي تبريزي
 شاعر قرن دهم است كه در آن شاعر از حيراني خود مي گويد.
طرد كفر و ننگ ايمانم، نمي دانم چه ام
بت پرستم، نامسلمانم، نمي دانم چه ام
گاه تلخم، گاه شيرين، گه جماد و گه نبات
گاه حيوانم، گه انسانم، نمي دانم چه ام
گه بهارم، گه خزانم، گاه گرمم، گاه سرد
رعد و برقم، ابر و بارانم، نمي دانم چه ام
گاه عاشق، گاه معشوقم، گهي از هر دو فرد
گاه وصلم، گاه هجرانم، نمي دانم چه ام
گاه آبم، گاه آتش، گاه خاكم، گاه باد
گاه شيطان، گاه رحمانم، نمي دانم چه ام
گاه ديوم، گاه دد، گه آدمم، گاهي ملك
در وجود خويش حيرانم، نمي دانم چه ام

   ديوان اشعار   شاهنامه  رباعـيات خـيام

درباره خيام    خيام   خيام   خيام   خيام   خيام   خيام